Hayat, dışlanmışlar için pek de kolay değildir; ta ki şefkatle kucaklanana dek. Yönetmen Vinko Tomičić Salinas, ilk kez Tribeca Film Festivali'nde gösterilen ‘‘El Ladrón de Perros’’ filminde çaresizlik, sevgiye duyulan açlık ve aidiyet hissi gibi temaları derinlemesine işler.

13 yaşındaki Martín, sokaklarda büyümüş, yetim bir ayakkabı boyacısıdır. Babasını bulma hayaliyle yaşayan Martín, en iyi müşterilerinden biri olan Bay Novoa’nın babası olabileceğini düşünmeye başlar. Yalnız bir terzi olan Bay Novoa'nın ise en güçlü duygusal bağı, oğlu gibi sevdiği Alman kurdu Astor’dur. Yani, şimdilik…

Yönetmen, film çekerken başlangıçta her şeyi bir arada tutan güçlü bir sembol aradığını ve bunun ardından diğer unsurların doğal bir şekilde geleceğine inandığını belirtiyor. Ayakkabı boyacılığı mesleğinin hem bir imge hem de bir eylem olarak çok güçlü sembolik bir anlam taşıdığını düşünüyor. Salinas, bu konunun çocukluğundan beri dikkatini çektiğini söylüyor, ve ilgisinin onu La Paz'a getirdiğini de. La Paz'daki ayakkabı boyacılarının en belirgin özelliği, çalışırken taktıkları ve “Balaclava” olarak bilinen yüz maskeleridir. Hem tarihî hem de sosyal anlamları nedeniyle bir sembole dönüşmüş olan bu maske, filmdeki ana karakter Martín’in kimlik arayışının da bir metaforu haline gelir.

Salinas, Martín'in hayatını çeşitli bakış açılarından aktararak, babasını arayan bir çocuğun ne denli büyük fedakarlıklar yapabileceğini izleyicilere düşündürüyor.