Song of All Ends, Şatila kampında yaşayan 6 kişilik bir ailenin hayatını, hiçbir şeyin olmadığı günlerin bir dizisi olarak takip eder. Yavaş yavaş, zorluklar ve hayaller arasında, ailenin en küçük kızları olan küçük Houda'nın 2020 Beyrut liman patlaması sonrasında hayatını kaybetmesinin yasını tuttuğunu keşfederiz. Bu kayıp, onları yeni bir başlangıç arayışı içinde tüm varlıklarını terk etmeye yönlendirecektir.

Enkazda Dans Dünyanın sonuna yazılmış bir şarkıya eşlik eden dans, karakterlerin hayatta olduklarına dair var olan pek az kanıttan birisidir. Gerçek ve düş arasında salınan zaman burada, distopyanın tam da kalbinde durmuş, ama bir yandan da akmaya mecbur bir şekilde yavaşça ilerlemekte.

Nereden geliyoruz? Biz neyiz? Nereye gidiyoruz? Paul Gaugin’in Tahiti ziyareti esnasında yarattığı aynı isimli tablosunda (D'où venons-nous? Que sommes-nous? Où allons-nous?) Song of All Ends filminin arkasındaki fikirlerin geliştirilmesinde özellikle etkili olmuştur. Tablonun arkasındaki her şeyi kabullenme ve tüm düşüncelere boyun eğme fikri filmin tamamına yansır, adeta yaşanmakta değil geçip gitmekte olan bir hayatta herkes bir şekilde vaktini dolduruyor gibidir.

Bir bütün olarak tablo, sağdan sola doğru “doğum-günah-ölüm” döngüsünü temsil eder ve merkezde saflığı temsil eden yavru kedilerle çevrili küçük bir kızın imgesi eklenmiştir. Elemental olana yönelik ebedi arayış, hayat hakkında çeşitli aşamalardaki düşünceler ve küçük Houda’nın imgesindeki saflık – ki bu saflık, insan kayıtsızlığının bir eylemi nedeniyle kaybedilen bir hayatın simgesidir – bu dramın hem kurgu hem de gerçek olan temel yapı taşlarıdır.

Başlangıcı biz seçeriz
Ama son bizi seçer
Ve yolun kendisinden başka yol da yoktur.