Bir kadının yarım asrı aşan hayat yolculuğuna tanıklık ediyoruz. Parthenope, Napoli’nin ruhunu, şehrin içsel karmaşıklığını ve onun ayrılmaz bir parçası olan aşkı, özgürlüğü ve kaybolan zamanın izlerini taşıyan yüzleri anlatıyor. Daria D'Antonio’nun sinematografisiyle, Sorrentino'nun büyüleyici anlatımı bu kadim şehirdeki sıradan ve unutulmaz anları yakalıyor.

Parthenope’nin 1950’deki doğumundan bugüne kadar uzanan yaşam yolculuğu. Kahramanlıktan yoksun, ancak özgürlüğe, Napoli'ye ve aşkın yüzlerine—o gerçek, anlamsız ve söze dökülemeyen tüm aşklara— doyumsuz bir tutkuyla dolu bir kadın destanı. Mükemmel Capri yazı, gençliğin kaygısızlığı. Bir pusuya düşüşle sonlanan bir dönem. Ve sonra diğerleri— Napolililer, erkekler ve kadınlar, gözlemlenen ve sevilen, hayal kırıklığına uğrayan ve hayat dolu, melankoli dalgaları, trajik ironileri ve hüzünlü bakışları. Sıradan ya da unutulmaz olsun, hayatın nasıl da çok uzun olabileceğini bilir. Zamanın geçişi, geniş bir duygu yelpazesi sunar. Ve arka planda, hem çok yakın hem de çok uzak olan Napoli; bu tarif edilemez şehir, büyüler, büyüleyici bir şekilde bağırır, güler ve her zaman nasıl canını acıtacağını bilir.

Sorrentino’nun Parthenopesi, bir yaşamı ve bir şehri ölümsüzleştirirken, Napoli'nin sokaklarından yükselen hayalet sesleri, hüzünlü bakışlar ve zamana yenilmeyen aşklarla dolu bir destan sunar. Napoli, hem bir şehir hem de bir karakter olarak sahnede yerini alırken, izleyiciye büyüleyici bir serüven, bir yaşamın izleriyle dolu bir şiir bırakır. Bu film, sıradan ya da olağanüstü olsun, yaşamın sonsuz döngüsünde her bir anın ne kadar değerli olduğunu hatırlatan bir ağıt niteliğinde...